می گویند در یکی از روستاها، زنی برای شکایت از رفتار خشن و کتک کاری شوهرش، شکایت به روحانی محل می برد و از او میخواهد که دعا یا تعویذی برای اصلاح رفتارشوهرش بدهد. می گوید هر وقت شوهرم از کار بر میگردد با من دعوا راه می اندازد. روحانی که فرد زیرکی بوده، علت را می فهمد و سنجاقی را به زن میدهد و می گوید «هر وقت شوهرت از کار بر گشت و سر و صدا راه انداخت این سنجاق را زیر دندان بگذار. او هر چه بیشتر فریاد کشید تو هم بیشتر فشار بده.» زن همین کار را انجام میدهد و بعد از مدتی با خوشحالی نزد روحانی می آید که تعویذ شما کارگر افتاد، شوهرم آرام و مهربان شده است... در حالی که نه دعایی در کار بوده، نه تعویذی، آن روحانی فقط خواسته است دهان ناسزا گویی زن را ببندد تا در مقابل شوهرش زبان درازی نکند.

پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:

هر زنی که همسرش را با زبان بیازارد، خداوند توبه، کفاره و حسنه ای را از او قبول نمی کند تا وقتی که شوهرش را راضی سازد، اگر چه روزها روزه بگیرد و شب ها [ برای عبادت] بیدار بوده، بنده آزاد نماید و سوارانی را در راه خدا [برای جهاد] بفرستد. او اولین کسی باشد که وارد آتش شود، و همین گونه است مرد، وقتی به زن ظلم کند.